NONI Medycyna naturalna Zdrowie - Gdzie ro¶nie najlepsze Noni? |
|---|
 Terytorium Polinezji Francuskiej znajduje siê w centralnej czê¶ci Oceanu Spokojnego, we wschodniej czê¶ci Polinezji. Od pó³nocnego-zachodu graniczy z Kiribati, od zachodu z Wyspami Cooka, a od wschodu z Pitcairn. W sk³ad Polinezji Francuskiej wchodzi 5 archipelagów i ponad 150 wysp m.in. Markizy (1,3 tys. km2), Wyspy Towarzystwa (1,96 tys. km2) z najwiêksz± wysp± Tahiti (1000 km2), Tuamotu (398 km2), Tubuai (287 km2), Gambiera (230 km2). Wszystkie wyspy s± pochodzenia wulkanicznego i koralowego. Klimat zale¿nie od szeroko¶ci geograficznej zwrotnikowy b±d¼ podzwrotnikowy wilgotny.    Prawdopodobnie wyspy dzisiejszej Polinezji Francuskiej zasiedlone zosta³y miêdzy 100 - 800 r. przez plemiona z Ameryki Po³udniowej i Po³udniowej Azji. St±d wyruszy³y wyprawy, które odkry³y m.in. Hawaje, Now± Zelandiê, Wyspy Cooka. Pierwszym Europejczykiem, który dotar³ w te rejony by³ Ferdynand Magellan, który podczas swej pierwszej podró¿y dooko³a ¶wiata w 1521 r. odkry³ wyspy archipelagu Tuamotu. W 1843 r. Francja og³osi³a objêcie wysp Tahiti i Moorea swoim protektoratem, a w 1840 do³±czy³a do nich pozosta³e wyspy Tuamotu, Markizy, Toubai i Wyspy Towarzystwa, tworz±c Oceaniê Francusk±. W 1957 r. nazwê koloni zmieniono na Polinezjê Francusk± i zmieniono jej statut na zamorskie terytorium Francji. Wyspa sk³ada siê z dwóch czê¶ci: Wielkiej Tahiti (Tahiti-Nui) i Ma³ej Tahiti (Tahiti -Iti) po³±czonych w±skim przesmykiem. Odkryta 1606 przez P.F. de Queirósa, ponownie 1767 przez Brytyjczyka S. Wallisa. Od 1842 protektorat, od 1880 kolonia francuska. Dzieli³a losy Polinezji Francuskiej - od 1958 terytorium zamorskiego Francji. Powierzchnia wyspy górzysta, pochodzenia wulkanicznego. Zbudowana z bazaltów. Najwy¿szy szczyt Orohena (2241 m n.p.m.). Tahiti otoczona jest rafami koralowymi. Naturaln± ro¶linno¶æ stanowi± wilgotne lasy tropikalne. 
|
